Waarom ben ik toch altijd zo godvergeten emotioneel?

Een documentaire over moderne slavernij, een rotopmerking van een collega, de situatie in het Midden-Oosten, schoonfamilie gedoe, discriminatie, pesten, nieuwsberichten over derde wereld landen, of een programma over het leven van zwervers. Nare dingen lijken me in het diepst van mijn hart te raken. En dat heb ik al van jongs af aan. Is er met mij iets mis?? 

Toen ik een jaar of 14 was had mijn moeder allang door dat het niet verstandig was om mij naar het journaal te laten kijken. Toch pikte ik per ongeluk een nieuwsbericht op over de ramp in Haïti. Drama, to-tale drama! In mijn ontroostbare staat van zijn ging ik in huis op zoek naar melkkannen die als collecte bus konden dienen. Het was ’s avonds laat en pikdonker toen ik in mijn wanhoop besloot om direct de straat op te gaan en in mijn buurt geld in te zamelen voor de slachtoffers. Mijn moeder stak er een stokje voor en na een lang drama ben ik uitgeput in slaap gevallen.

”Zouden de mensheid en de wereld me toch maar wat minder boeien, had ik maar een hogere dosis schijt-aan-alles en minder van ‘oh wat erg o wat errug’!”

Natuurlijk, dit soort enorme drama’s kwamen niet dagelijks voor. Maar ik trok nare dingen slecht. En niet alleen akelige nieuwsberichten maar ook onderwerpen als de tweede wereldoorlog. Ik liep tijdens de les geschiedenis gewoon de klas uit bij een film over de Jodenvervolging.

Ook vervelende gebeurtenissen in vriendschappen of drama’s met vriendjes waren vaak hel. Een door mij zelf verbroken vriendschap zorgde ervoor dat ik een jaar lang slecht sliep. Ik had veel verdriet en eindeloze gevoelens van onbegrip en teleurstelling. Vriendinnen begrepen dat niet. ‘Roos, waarom ben je er nog steeds mee bezig, laat het toch gewoon los?!’. 

Ik kan me herinneren dat ik er rond die periode achter kwam dat ik misschien wel een niet zo’n goed werkend filter had. Alsof ellende en negativiteit recht bij mij naar binnen konden knallen. Het viel me op dat de mensen om mij heen dat probleem helemaal niet leken te hebben en omdat ik er nooit over praatte voelde ik me alleen. 

Vaak heb ik het gevoel gehad dat er iets mis met me was. Als je namelijk alleen al googled op ‘heftige emoties‘ of ‘stemmingswisselingen’ kom je een aantal serieuze persoonlijkheidsstoornissen tegen, zoals een bipolaire stoornis, een emotieregulatiestoornis etc. Mijn moeder had genoeg boeken in de kast staan met dit soort termen, (ze is o.a. therapeute) die ik in mijn puberteit ben gaan bestuderen. Ik verloor me in de angst dat ik een van de stoornissen uit de boeken zou hebben en ik bedacht dat ik zware therapie nodig had als ik wilde dat het ooit nog goed met me kwam. 

Om een lang verhaal kort te maken, rond mijn 18e stopte ik abrupt met mijn opleiding Fotografie en wilde ik me laten opnemen bij een expertisecentrum persoonlijkheidsproblematiek voor intensieve behandeling. Tijdens het intakegesprek werd ik door de psycholoog aangekeken alsof ik niet goed snik was dat ik daar zat, maar ik was bloed serieus, doodongelukkig en wilde het per se. Na een tweede gesprek kreeg ik te horen dat ik niet werd geaccepteerd voor behandeling… Er was niets mis met mijn ‘psyche’. Wel mocht ik, omdat ik het per se wilde, een soort voortraject bij ze proberen, maar dat werd niks. Ik gaf het daar op en zocht een goede Gestalt therapeut. Ik vond haar in Breda, een bekende van mijn moeder. Ook zij vertelde me tijdens een van onze eerste sessies dat er niks mis met mij was. Haar woorden waren de bevestiging die me hebben bevrijd van het idee dat ik gek zou zijn. Ik had wel last van negatieve patronen vertelde ze me, ontstaan uit mijn jeugd. In de sessies daarna werkte ik er aan en ik voelde me lichter en lichter worden. Ik werd rustiger, stabieler en voelde me voor het eerst echt gelukkig.

De patronen vanuit mijn jeugd hebben bijgedragen aan de ontwikkeling van mijn emoties, maar er is meer. Ik leerde de persoonlijkheidstrek ‘HSP’ kennen, wat ‘hoog sensitief persoon’ betekent. Wat ik hierover te weten kwam was een verademing. In een andere blog post leg ik je uit waarom en wat het precies inhoudt! Als je dit in de gaten wilt houden kun je me volgen via ‘Bloglovin’. 

Liefs,

Rosa

12 gedachten over “Waarom ben ik toch altijd zo godvergeten emotioneel?

      1. Prachtige blogs schrijf je. Voor een man is HSP nog lastiger. Ik huil ook om de haverklap. Vanavond voor het eerst besloten dat ik gewoon zo ben, gevoelig, emotioneel én huilen. Ik ben 49 en weet het allang maar kon het niet accepteren. Toch verstop ik me vaak, ook voor vrouwen.
        Veroordeel mezelf flink en dat lijdt allemaal tot depressie.
        Ik organiseer Mannencirkels en regelmatig lopen de tranen over mijn wangen, het is niet anders. Helaas rust er een flink taboe op huilebalken.

        Geliked door 1 persoon

      2. Wat een prachtige en kwetsbare reactie Rutger. Het raakt me! Dat je hebt besloten dat je gewoon zo bent lijkt me een hele mooie en bevrijdende stap. En wat goed dat je mannencirkels organiseert. Volgens mijn vriend is het ‘helen’ met mannen nodig, om later ook te kunnen helen met vrouwen. Vind ik mooi. Herken je dat ook? Ik ben wel klaar om het taboe te doorbreken, dus dankjewel voor je open reactie, ik juich je toe!

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.