Met compassie kijken naar anderen – het aller moeilijkste wat er is.

Er zijn mensen die me irriteren, boos maken of emotioneel pijn doen. Alleen al in mijn directe omgeving zijn het er redelijk veel, echt. En dan bedoel ik niet alleen de mensen die ik niet mag, zoals vervelende collega’s, maar ook de mensen van wie ik hou halen soms het bloed onder mijn nagels vandaan. 

Ik denk dat ik de mensen uit de categorie ‘van wie ik hou’ het vaakst wil slachten. Maar omdat ik zoveel van ze hou (wat natuurlijk niet voor niets is) kan ik voor deze categorie redelijk makkelijk compassie opbrengen. Ik ken ze! Ik weet waar ze vandaan komen, ik ken hun verdriet en diepste pijn. En daarom kan ik, ook na een rotopmerking, gewoon van ze houden. Zo sterk is liefde. Mijn liefde wel in ieder geval. 

Het kost me wel moeite en soms veel tijd hoor, voordat ik die compassie weer kan voelen na een incident (ik kan nogal lang en ernstig beledigd zijn als dingen niet goed worden uitpraat). Maar als ik rustig ben en iemand in haar/zijn ogen aankijk zie ik al snel weer wie er tegenover me zit. Iemand met eigen shit en ellende, shit die ik hoogstwaarschijnlijk van ze ken. Iemand die net als ik, angst en verdriet kent. Iemand van wie ik, niet voor niets, hou. Als ik dat allemaal weer kan zien komt de gelijkwaardigheid terug en is compassie geboren.

In een andere categorie vallen vervelende collega’s, nare (schoon)familie en alle andere mensen die je regelmatig tegenkomt tegen je zin in. Je kunt deze mensen niet zomaar negeren en als je er ruzie mee maakt zitten daar vaak allerlei consequenties aan verbonden. De verhoudingen met deze mensen liggen vaak rete gecompliceerd. Ik word daar dus heel moe van.. Maar ja. Niks aan te doen soms. 

Ik neem even een vervelende schoonmoeder als voorbeeld. Je houdt van je partner, je partner houdt van jou én van haar/zijn moeder en andersom. Eigenlijk zou het niet zo ingewikkeld moeten zijn met zoveel houden van.. maar goed.. Dat is het dus wel. Je schoonmoeder is pissig als je niet mee gaat naar een van de maandelijkse schoonfamilie-events. In plaats van zich uit te spreken, krijg je een kutopmerking van haar als je laat weten dat je misschien niet kunt op die dag. Lastig, want je hebt er belang bij dat ze je aardig vindt (vanwege je partner, die nu dus zou moeten ingrijpen!!! Maar oké ik bemoei niet), maar je wilt ook niet naar dat stomme event (je hebt een eigen leven of bent gewoon moe) én je wilt die kutopmerking niet pikken. Dit eindigt geheid in drama want óf je gaat niet en je schoonmoeder is boos en jij voelt je schuldig, óf je gaat wel en je overschrijdt je eigen grenzen.

Weet je wat het lastige is aan deze categorie? Je hebt nou eenmaal met deze mensen te dealen. Je moet wat met ze (totdat je dat natuurlijk niet meer moet van jezelf hé, maar dat is een ander verhaal), vaak voor langere tijd. Het risico dat je over je grenzen gaat is extra groot omdat je misschien helemaal niet met ze om wilt gaan of iets voor ze wil doen, maar dat toch vaak doet vanwege alle belangen. Ik vind dit de lastigste categorie en word er vaak knettergek van. Hoe, hóé kun je compassie voor ze opbrengen…? 

Als ik echt goed kijk naar deze mensen kan ik zien dat ze met dezelfde dingen worstelen als ik. Als ik écht goed kijk, zie ik dat ik niet beter ben dan zij. Mijn leven is niet meer relevant dan dat van hen en ik moet kappen met oordelen. Ik weet niet alles over deze mensen en daar moet ik mezelf aan blijven herinneren. Ik weet niet precies wat ze hebben doorstaan, waarom ze doen zoals ze doen. Het lijkt vaak alsof deze mensen en ik heel erg van elkaar verschillen, maar dat valt best mee, want we worstelen als mens in grote lijnen allemaal met dezelfde dingen. Ik zoek net als hen iets in de richting van veiligheid, liefde, relevantie, of bevestiging. Er zijn altijd overeenkomsten te vinden en weet je wat er nou zo fijn is aan deze realisatie? Als je niet beter bent dan de ander dan hoef je ook niet meer te doen alsof en niets hoog te houden (iets hoog houden is zo vermoeiend!!!). Maakt je meer mens. Scheld een keer lekker terug, heerlijk.

Oké, en dan hebben we nog de mensen die me irriteren op grotere schaal. Vaak in mijn ogen onbewuste mensen, zeikerds, slachtoffers, politici, dictators, natuurkillers, starre mensen, verkrachters, blaters, kwallen. Oh my deze groep… It’s too freaking much. Eigenlijk lijkt me voor deze categorie de beste methode: loslaten. De mensen dan hé, niet de levenskwesties die ze oproepen. Als je geen invloed op de mensen hebt, ze niet direct in je vaarwater zitten en jij niet actief gaat strijden tegen het leed dat ze aanrichten, laat ze los. Ze zijn blijkbaar nodig in deze wereld en misschien wel een spiegel voor jou.

Aangezien je er toch vaak niet veel mee kunt, kijk met compassie, ook naar deze groep, hoe moeilijk dat soms ook is. Ook zij doen maar wat weet je, net als jij en ik. Ook zij kunnen handelen vanuit angst, trauma’s en onzekerheid, net als wij. Blijkbaar is het nodig dat zij zich misdragen zodat wij weer stof tot nadenken hebben over onszelf.

Als ik me eens in jouw buurt heb misdragen en jij je persoonlijk aangevallen voelde: graag gedaan. Hopelijk heeft dat je veel inzichten gebracht.

Iedereen doet maar wat. Zo goed en zo kwaad als het gaat. En daar is toch alleen al ontzettend veel compassie voor op te brengen?

Kus,


Rosa

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.