Je bent zelf gek!

Ken je dat? Dat je iets meemaakt waarvan je denkt, ‘mijn god, ben ík nou gek..?!’ Dat je niet kunt geloven wat een ander zegt of dat er iets totaal bizars gebeurt, maar dat iedereen je aankijkt alsof er niets aan de hand is. Ik kan me haast niet voorstellen dat je dát nog nooit hebt meegemaakt… 

Toen ik een tijdje terug werkte als maatschappelijk coach bij een organisatie die de belangen behartigt van vluchtelingen en asielzoekers, kwam het wel eens (oké vaak) voor dat collega’s laaiend waren op een cliënt. Bijvoorbeeld omdat een (volwassen) cliënt haar eigen(!) geld had uitgegeven aan beltegoed, in plaats van zich te houden aan ‘het’ financiële plan. Of omdat een cliënt te laat was gekomen op een afspraak (bedenk je even dat die mensen net in NL zijn, er is een taalbarrière en er zijn cultuurverschillen). En ja tuurlijk, hoe irritant is het als iemand een afspraak niet nakomt. Ik werd er zelf soms ook helemaal gek van (je gaat je tenslotte ook niet alleen maar zitten aanpassen aan een andere cultuur). Maar wié had er nou besloten dat het normaal was om zo met cliënten om te gaan? Waarom was dat de norm? En waarom deed iedereen daar zomaar aan mee?

Ik was vaak in de war na een vergadering of overleg. ‘Ligt dit nou aan mij?’ ‘Ben ik nou gek?!’. Dit écht aankaarten heb ik toen niet gedurfd. Voor mijn gevoel dacht niemand er net zo over als ik en daarom heb ik vaak mijn mond gehouden en maar mijn eigen ding gedaan. Knap lastig (op mijn tong bijten!) en soms heel eenzaam (niet de norm volgen!).

Oké, nog een voorbeeld. Er werd in dezelfde organisatie veel geroddeld onder collega’s. Al tijdens mijn sollicitatie werd ik er door mijn leidinggevende voor gewaarschuwd, maar ik dacht, ‘dat valt vast wel mee.’ Als kind leefde ik toch in de illusie dat volwassen mensen, op een paar uitzonderingen na, respectvol en volwassen met elkaar om gaan. Een mooie reality check dus, want mijn leidinggevende had gelijk.

Zelf mocht ik op een gegeven moment ook een roddel incasseren. Ik was te brutaal voor iemand die maar een mbo-4 studie deed. Het raakte een pijnpunt, ik ben altijd bang geweest dat ik eigenlijk heel dom ben, omdat ik op school niet makkelijk mee kwam. En dus heb ik een heel weekend gehuild. Ik kon niet geloven dat volwassen mensen dit achter mijn rug om over mij hadden gezegd. In mijn ogen zo kwetsend en oneerlijk. Ik vond dit niet normaal. Maar wat is normaal?

En zo komen er waarschijnlijk ook in jouw leven regelmatig what the fuck momenten voorbij. Denk maar eens aan wat een ex jou heeft geflikt, of aan de pieten discussie, of aan de politiek, of aan de president van Amerika. Er gebeuren bizarre dingen en vaak staan we er bij en kijken we er naar. Ook als we voelen dat iets niet oké is. Je uitspreken is namelijk nog niet zo makkelijk. Mij lukt het lang niet altijd om me te uit te spreken, maar ik wil niet-in-de-haak-dingen (onzuiverheid) in ieder geval blijven waarnemen en als het lukt mijn mond open trekken.

Ik vind het belangrijk om me bewust te zijn van wat goed voelt en wat niet, en om nieuwsgierig te blijven. Als ik bijvoorbeeld hoor: ‘Roze, dat is alleen voor meisjes.’ En ik merk dat ik dat niet oké vind dan zeg ik: ‘Oh, waarom dan?’. Zo komen gesprekken op gang en gaan mensen (inclusief ikzelf) nadenken over de dingen. Want is het wel zo normaal of logisch dat roze alleen voor meisjes is? Of zijn we er nu wel aan toe dat jongens dat ook mogen? En is het wel zo normaal dat wij volwassen cliënten als kleine kinderen behandelen, of draag je dan meer verantwoordelijkheid voor andermans leven dan goed is voor jezelf en voor die ander? En is het wel zo normaal dat wij slecht voor onze planeet zorgen? En dat we de hele tijd dingen doen waar we eigenlijk geen zin in hebben, onze partners manipuleren en met mensen blijven omgaan die we helemaal niet leuk vinden? En what about het patriarchaat?!

Niemand weet denk ik precies wat goed of fout is: life is a diamant. Maar het zou zo veel schelen als we wat minder zouden doen alsóf we iets normaal vinden terwijl we iets heel anders voelen.

Mijn ervaring is zelfs dat het uitspreken van een scherpe waarneming je uiteindelijk vaak tóch in dank wordt afgenomen. Ook door mensen waarvan je het niet had verwacht. En vaak kom je er achter dat meer mensen het achteraf met je eens waren dan dat je aanvankelijk had gedacht.

Er spelen zich continue dingen af onder een flinterdun maar machtig laagje beschaving. En hoe ’t heurt, of wat we normaal vinden, hoeft niet altijd het beste te zijn. Dus vertrouw maar op je gevoel, ze zijn allemaal gek! 😉

Liefs,

Rosa

Filmtip: The Joker

3 gedachten over “Je bent zelf gek!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.