Ik saboteerde mijn eigen vriendschappen – waarom was ik zo’n slechte vriendin?

Vriendschap. Een lastig iets dat voor heel wat mensen (including myself) een struggle kan zijn om aan te gaan en/of te onderhouden.

Ik heb op drie basis-en drie middelbare scholen gezeten. Na elke schoolwisseling maakte ik heel makkelijk vrienden en ik had eigenlijk (weliswaar op elke school een andere) altijd minimaal één beste vriendin. Maar nu ga ik al lang niet meer naar school en de meeste beste vriendinnen van toen zijn niet gebleven. Hoe dat kan houd me al een paar jaar bezig en ik ben er vaak heel verdrietig om geweest. 

Tuurlijk, sommige vriendschappen verwateren, dat is heel normaal. Maar mijn vriendschappen gingen meestal stuk met een clash die ik (op één na) zelf veroorzaakte. Waarom deed ik dat? Ik zou dat nu nooit meer zomaar laten gebeuren! Nu heb ik zelfs een aantal hele hechte vriendschappen die ik voor geen goud zou laten mislukken. Hoe kán het dan dat ik daar in het verleden zo onzorgvuldig mee om ben gegaan?

Ik was geen slecht mens, maar wel een slechte vriendin. Was ik gewoon. In de meeste gevallen kwam de clash rond de periode dat ik weer van school zou wisselen (en vaak zou gaan verhuizen). Alsof het afscheid te pijnlijk was en ik daarom de boel op voorhand saboteerde. Ik weet nog dat ik bang was dat ze me zouden vergeten als ik weg was, maar die angst heb ik nooit naar ze uitgesproken. In plaats daarvan maakte ik ruzie, of reageerde ik gewoon niet meer op berichtjes waardoor het uiteindelijk ook mis ging. Dit patroon heb ik ook vaak in mijn relaties zien terugkomen. Ik duwde mensen weg en gaf ze het gevoel dat ze niet belangrijk voor me waren (angst om te binden/verlaten te worden), om vervolgens, door de daaropvolgende breuk, minstens een jaar intens verdrietig te zijn. Krom hé?

Ik voelde me vaak, met alle vrienden die ik had, ontzettend eenzaam. Ik liet niet makkelijk zien hoe het echt met mij ging en had daardoor niet het gevoel dat mijn vrienden me echt kenden of dat ik bij ze terecht kon als dat nodig was. En dat ik zo gesloten was over mijn echte gevoelens zorgde er natuurlijk ook voor dat zij rare dingen of acties van mij totaal niet konden plaatsen. Frustrerend. Zo ontstond eenzaamheid in bijna al mijn vriendschappen en was ik ze soms zelfs liever kwijt dan rijk. 

Wat zo gek is, is dat je zou denken dat in al die jaren dat ik zo eenzaam ben geweest, ik mijn vrienden júíst heel erg nodig had. Maar achteraf denk ik dat het toen niet anders kon. Ik had het blijkbaar met mezelf uit te zoeken voordat ik anderen echt kon toelaten (en kon waarderen!). Het had gewoon tijd nodig.

Inmiddels weet ik hoe fijn het is om je sores met vrienden te bespreken en wordt dat steeds vanzelfsprekender. En ik weet nu dat ze niet bij me weggaan als ik niet alleen vrolijk en gezellig ben. Ze houden van mij om mij. En ik (zielsveel) van hen om hen.

De vriendschappen die ik heb verloren doen nog steeds een beetje pijn maar ook dat slijt. Als ik het toen beter had gekund, dan had ik dat gedaan. Ik ben al zo opgelucht dat ik nu beter kan!

Liefs,

Rosa

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.