Kerst met de fam – als het maar gezellig is.

Familie kies je niet, dat is een gegeven. Je belandt na je geboorte in een clubje met mensen die je niet zelf hebt mogen uitzoeken, maar je hoort er automatisch en vanzelfsprekend bij. Soms heb je geluk (met de meesten, of met een paar) en soms heb je pech. Zo is het gewoon, daar is niets tegen te doen. 

En dan, jaren later, als je eindelijk een soort van hebt geaccepteerd dat jouw familie nou eenmaal jouw familie is, en je een manier hebt gevonden om feestdagen en koffie-drink-middagen met de wat minder leuke clubgenoten zo goed mogelijk, mét glimlach, te doorstaan, krijg je te maken met een schoonfamilie (optioneel).. En dat kan heel leuk zijn (ze kunnen zelfs voelen als familie) maar het kan ook als een extra verplichting voelen waar je stiekem helemaal niet op zit te wachten. Logisch wel, als het niet echt blijkt te matchen tussen jou en je schoonfamilie. Je kiest nou eenmaal ook déze club niet zelf uit en bent dus wederom aan het toeval overgelaten.

En daar zit je dan, aan het kerstdiner met de fam, met je glimlach en je glitter broek. Als je om je heen kijkt en de mensen aan tafel één voor één afgaat zie je waarschijnlijk dat jij niet de enige bent met af en toe een geforceerde glimlach. Het moet namelijk gezellig zijn met kerst, dat weten we allemaal. Onderwerpen die normaal gesproken voor spanning kunnen zorgen worden nu tactisch vermeden en cadeaus zijn voor alle familieleden, of je nou eigenlijk nog iets met elkaar had uit te vechten of niet, zorgvuldig uitgezocht. Want je houdt heus wel van ze (optioneel wel hoor maar gaan we ff van uit). En je houdt, in het schoonfamilie-geval, van je partner en daar hoort die familie nou eenmaal bij. Dus, je doet -net als de rest- je best om het gezellig te houden.

Maar waarom is dat nodig? Dat, ‘je best doen om het gezellig te houden?’ Waarom moet het altijd gezellig zijn?

Zelf ben ik extreem dol op kerst (stilstaan bij wie en wat je hebt enzo, cadeaus kopen en koken voor je loved ones) én ik ben dol op mijn familie. Maar er zijn in elke familie met vlagen spanningen en er speelt altijd wel wat. Zo gaat dat nou eenmaal. Het is alleen vaak zo dat we doen alsof dat er allemaal niet is. Maar is dat nou waar familie over gaat? Doen alsof, om het allemaal gezellig te houden? 

Een van mijn vriendinnen bezoekt elk jaar met kerst een van haar ouders tegen haar zin in. Maar ze spreekt nooit echt uit dat ze tegen haar zin in op bezoek gaat, laat staan dat ze vertelt waarom dat dan zo is en dat het kan worden uitgepraat.
En dus zit ze een hele avond met kerst geforceerd gezellig te doen en is ze na afloop volledig gestrest, bloed chagrijnig en ziet ze alweer op tegen het eerstvolgende familie event.

Een andere vriendin zat zich dit jaar op te vreten over haar schoonzus die tijdens het kerstdiner met een huilbui (alles was haar even te veel geworden die avond) alle aandacht had opgeëist. Maar in plaats van haar frustratie uit te spreken naar die schoonzus heeft mijn vriendin haar mond gehouden en is ze vrolijk verder gegaan met het diner. En nu hangt het dus nog in de lucht, dat kerst incident. Mijn vriendin baalt en die schoonzus voelt zich opgelaten bij de hele situatie. Floep! Weg warm, verbindend kersteffect. 

Zelf zit ik meestal ook niet helemaal ontspannen aan het kerstdiner. Bij elke opmerking die wordt gemaakt en ook maar een beetje tegen een randje aan zit, ben ik gelijk alert. En dat geldt trouwens ook voor de rest van mijn fam. Klaar om er snel overheen te praten of om het te verdoezelen met een grap. Niet bepaald ontspannen.  

Wat zou het ons opleveren als we die geforceerde glimlach vaker zouden verruilen voor de waarheid? Niet alleen met kerst en niet alleen bij onze familie, maar überhaupt. Waarom móét het altijd gezellig zijn, ten koste van oprechtheid? Zou het niet veel gezelliger zijn als we –ook tijdens het kerstdiner- eerlijk en open zouden zijn naar elkaar, waardoor iedereen weer kan ademhalen en kan ontspannen? 

Tuurlijk, als je na jaren geforceerd glimlachen ineens keihard de waarheid op tafel gaat gooien is dat nogal een grote overgang. Zeker als het in jouw familie (nog) geen gewoonte is om onderlinge issues te bespreken.

Een veel kleinere stap kan zijn dat je je bewust gaat worden van je eigen geforceerde glimlach. Wanneer komt ‘ie tevoorschijn en wat voel je op zo’n moment? 
En het herkennen van spanningen die niet openlijk worden besproken kan ook al een enorme uitdaging zijn. Je zou in vertrouwen aan je partner, of broer of zus kunnen vragen hoe zij de familie bijeenkomsten beleven en of ze dan ook wel eens spanning ervaren maar dat niet uitspreken.
Wie weet kun je zelfs op een gegeven moment afspreken dat je samen gaat oefenen tijdens het kerstdiner met meer open communiceren. Gedeelde smart is… Hoe dan ook, alle bewustwording helpt.

Aan jezelf toegeven dat je de familie bijeenkomsten misschien niet altijd even gezellig vindt, betekent heus niet dat je daarom minder van ze houdt. Eerlijker zijn naar jezelf levert je altijd wat op en je liefde voor je familie wordt juist echter als je eerlijk bent over wat je voelt.

Misschien durf je zelfs eens na te gaan denken over hoe je het eventueel naar de mensen om je heen gaat communiceren, dat jij graag eerlijker wilt zijn met elkaar.
Er zijn best manieren waarop je dingen bespreekbaar kunt maken zonder iedereen direct op de kast te jagen en het hele kerstdiner te verpesten. Maar daar hebben we het een andere keer wel over want dat kan ik nu nog niet (ik zit nog op level wave and smile vs. het gehele kerstdiner om zeep helpen)…

Liefs,


Rosa

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.