Mannen, wat is dat toch met jullie?

Weet je wat ik me soms af vraag? Waar de mannen blijven. En dan word ik ongeduldig en denk ik, ‘joehoe! Waar zijn jullie? Hebben jullie niets om voor te vechten?’. Niet echt aardig van me, maar dat denk ik dan dus.

Inmiddels, na drie(?) feministische golven, zijn we het wel gewend dat vrouwen openlijk voor hun rechten opkomen. Kiesrecht, stemrecht, recht op scholing, gelijke lonen, recht op abortus, Dolle Mina’s, #metoo en ga zo maar door. 

Op de barricades staan. Dat kunnen vrouwen wel.

Feminisme is, volgens Wikipedia, een beweging die ongelijke (machts)verhoudingen tussen mannen en vrouwen kritisch analyseren en emancipatie nastreven op economisch, politiek, sociaal en persoonlijk vlak. 

En ik ben het er geloof ik wel mee eens, met Wikipedia. Maar ik mis, in de praktijk van al dat streven naar gelijkwaardigheid, de mannen

Ik mis mannen die voor zichzelf opkomen. Mannen die het niet pikken dat ze niet mogen huilen en worden uitgemaakt voor ‘watje’. Ik mis gelukkige mannen. Ik mis mannen die écht zichzelf zijn en niet verstopt zitten onder de druk van het concept mannelijkheid. En ik mis mannen die voelen. 

Ik voel dat mannen meer zijn dan wat we nu van ze maken. Zoals wij vrouwen meer bleken te zijn dan stille huisvrouwen*. 

En ik weet heus wel hoe klem jullie kunnen zitten. In dat platte voetbal-bier leven. Jullie missen ruimte voor jullie echte passies en voor jullie echte gevoelens. Dat vertel je zelf tijdens zeldzaam kwetsbare gesprekken, of hoor ik via je vriendin. En nog los daarvan, weet ik dat het zo is door de berichten over de hoge percentages zelfdoding door mannen. 

Nederlandse mannen plegen twee keer vaker zelfmoord dan vrouwen.

Waarom is dat…? Wat speelt er dan allemaal mannen? Waarom hoor ik jullie niet openlijk praten over psychische problemen en onzekerheden? Waarom vechten jullie niet voor je rechten? Bijvoorbeeld het recht om kwetsbaar te zijn (en boos!). Of zie ik het verkeerd en is het een stille strijd die jullie voeren?

Ik wil in ieder geval dat jullie ook gewoon mens kunnen zijn en leven in gelijkwaardigheid.

Liefs,

Rosa

*Met stille huisvrouwen bedoel ik niet dat huisvrouwen altijd stil zijn of dat je tegenwoordig geen huisvrouw meer zou moeten (willen) zijn. Ik was niet echt genuanceerd in dit artikel. Neem mijn woorden met een korreltje zout!

Bronnen en aanraders:
Boek ‘De terugkeer van de koning’ van Ton van der Kroon
Documentaire ‘Man in de knoop’.

11 gedachten over “Mannen, wat is dat toch met jullie?

      1. Er wordt hard(t) gewerkt door steeds meer mannen in dit stuk.
        We hebben geen idee waar we staan met de jager/verzamelaar in ons DNA. We zoeken elkaar op, rusten en huilen bij elkaar maar wat is onze plek in het geheel?
        We willen jagen maar er is geen jachtveld meer.
        We willen een prooi om te verslinden maar we mogen naar de AH om een biefstuk te halen.
        We willen een vrouw onze grot in sleuren maar moeten wel van ze afblijven.
        Ik kan de Neanderthaler nog steeds voelen in mijn lijf, ik ben niet geschikt voor deze “blijf in je hokje” wereld.
        Baantje, krantje, zaterdagje, geweldloos communiceren en vooral jezelf niet meer inbrengen want wie of wat ben je nog als man?
        Het moet allemaal maar verstandig en genuanceerd, praten als een volwassene en boos zijn mag al helemaal niet. Iedereen schrikt zich te pletter wanneer ik mezelf laat zien in al mijn kwetsbaarheid of kracht. Rusten bij mannen, echt rusten zoals bij vader op schoot is moeilijk te vinden.
        Mannen hebben moeite om zichzelf op te pakken en samen op te trekken.
        De roep van de vrouwen wat dat toch is met mannen en waar de echte kwetsbare mannen zijn hangt me ook behoorlijk de keel uit. Ik voel me afgewezen, niet goed genoeg en het verwart me enorm. Mijn behoefte is om ontvangen te worden in zachtheid. De verwachtingen van de vrouwen zijn zo groot dat de man daar niet aan kan voldoen, hij schrikt en voelt zich afgewezen ipv gezien. Uitspraken als: Ik wil een man die STAAT. Ik wil een man die blijft, ik wil een man die van me afblijft en tegelijkertijd me zijn hol in sleurt, ik wil een man zonder angst….enz, enz drijft een man tot waanzin, mij iig wel. Wat zegt dat allemaal over de vrouw zelf? Wat is dat toch met die vrouwen?

        Like

      2. Wat een mooie en kwetsbare weg Rutger. Ik kan me voorstellen dat je je afgewezen voelt. Je bent niet de enige die dat noemt naar aanleiding van dit artikel. ‘Ik wil een man die van me afblijft en tegelijkertijd me zijn hol in sleurt, ik wil een man zonder angst’ zijn geen zinnen die ik ooit zou uitspreken. En inderdaad, vrouwen willen vaak een echte man. En ik ook! Maar wat dat is hoeft niet voor iedereen hetzelfde te zijn denk ik. Althans, hoe jij de verwachting van de vrouw omschrijft herken ik zeker van andere vrouwen, maar niet bij mezelf. Ontvang willen worden in zachtheid staat genoteerd!

        Geliked door 1 persoon

      3. De reden waarom mannen niet zo de drang voelenn9m zich te uiten is omdat vrouwen ze weer kkein maken. Als we wel onze emoties laten zien, is het niet zoals de vrouw verwacht die te zien. Als we on wel uiten zijn we te dringend, te mannelijk. Als we wel praten weten we te goed wat we wel willen.

        Het is heel goed dat de feministische beweging voortbeweegt, maar er wordt te weinig geluisterd en teveel gewezen. Net zo goed als dat er mannen zijn die vrouwen onderdrukken, zijn er mannen die vrouwen ondersteunen, maar hoeveel.artikellen lezen we daar over?

        Mannen en vrouwen zijn beide mens maar waar de ene meer denkt en praat, is de andere meer van doen en laten. We interpreteren het leven anders. En we zouden ons verschil ook anders moeten proberen te interpreteren. We zijm niet tegen elkaar, maar met elkaar op één wereld.

        Like

  1. Mooie tekst.

    Ik geloof dat de reden is dat de vrouw meer naar buiten mag treden (uit/opkomen voor jezelf), maar dat de man juist meer naar binnen mag treden. Dus inderdaad gaan voelen. Delen is wat nu veel gebeurt in de opkomende mannencirkels en dat is een prachtig begin van voelen en leren dat dat veilig en natuurlijk is.

    De mannen die voorop lopen vinden het misschien het makkelijkst om te bouwen en dingen uit te dragen, maar misschien het moeilijkst om juist naar binnen te treden.
    Aan de gevoeligere, opengaande man (incl. ik zelf) dus de mooie uitdaging om de twee werelden te verenigen en te gaan uitdragen naar andere mannen hoe het ook kan.

    Sterkte gevangen man.
    Sterkte gevoelige man.

    Geliked door 1 persoon

  2. Hoi Rosa,

    Ik heb even de tijd genomen om je tekst in te voelen. Ik ben niet verbaasd naar je zoektocht naar de man die met je mee de barricades op trekt. De man die goed bij zijn strijder kan en ‘vecht’ voor waar hij in gelooft, ook al is het (nog) onbegrijpelijk en (nog) niet te bevatten voor alles en iedereen om hem heen.

    Ik geloof dat de man de krijger in zich wel kent. Maar ik geloof ook dat het nodig is dat de man leert om bij zichzelf te kunnen komen en de strijder niet als kapotmaker neer te hoeven zetten op die zelfde barricades. De zelfde strijder die we kennen van o.a. voetbalrellen, zwartepieten discussies en tractoren op het malieveld. Voordat een man zijn strijder gezond neer kan zetten zal hij naar binnen moeten gaan en moeten gaan ontdekken met welke overtuigingen hij geleefd heeft. Wat het is dat hij denkt dat hem man maakt en opnieuw te onderzoeken of dat ook daadwerkelijk is wat zijn eigen waarheid is. Het is nodig dat hij zichzelf gaat ontmoeten.

    Wat ik lees in je tekst is een oproep tot beweging, een aansporing/inspiratie tot. Helaas wordt dit vaak door mannen geïnterpreteerd alsof zij aan jouw verwachting moeten voldoen. Hij herkent jouw behoefte aan “die man”, aan dat beeld dat zo krachtig klinkt. Hij spiegelt zich hiertegen af en komt er achter dat hij niet voldoet zoals hij is. Hij komt de overtuiging hiervan in zichzelf tegen, en alle weerstand die daar mogelijk op zit. Net als een vrouw, móet een man zoveel. Wat denk ik essentieel is in deze uitnodiging is bedding. Niet alleen van de vrouw, die de man welkom heet zoals hij is, maar juist wel meer van de andere man die hem welkom heet met alles wat hij draagt. Dat het oké is om te mogen zijn en even maskers af te mogen doen. Als we het op een andere manier gaan aanpakken wordt deze “verbetering”, want zo wordt dit geïnterpreteerd, opgepakt als doel an sich en ligt de intentie wederom in het prestatie-gebied. Terwijl dit juist zo in het zijns-gebied moet plaatsvinden. Anders wordt het simpelweg een nieuw masker waarachter deze man zich verschuilen kan.

    Dank voor het delen en je vraag aan de mannen.

    Aho

    Geliked door 2 people

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.