We all go through sh*t.

Wist je dat? Is echt zo.

Je ouders, de mensen op al die verjaardagen waar je ooit bent geweest, mensen die alles mee lijken te hebben in het leven, de personen waar je een hekel aan hebt, je vrienden, je leraren van vroeger, mensen op internet, mensen die (inmiddels) succesvol zijn. Allemaal zijn ze door shit gegaan. Verschillende shit wel, maar er is absoluut bij iedereen shit aanwezig.

En, als ze er in jouw ogen nog niet écht flink doorheen zijn gegaan, of als hun leven aan de oppervlakte perfect lijkt (is dus nooit zo hé), dan zou je er op kunnen vertrouwen dat het nog wel (of niet) komt als het er de tijd voor is (of niet dus). Hun shit. Trust the timing of life. Er vertrouwen in hebben dat we allemaal op ons bordje geserveerd krijgen wat we nodig hebben (om er van te kunnen leren en groeien) en dat niets is wat het lijkt (mooie plaatjes op Instagram), kán een boel rust geven. En het geldt ook voor jouw shit trouwens. Dingen komen aan de orde als het er de tijd voor is en als jij er aan toe bent. 

Trust the timing of your life.

Wist je trouwens dat iedereen onverwerkte dingen doorgeeft aan hun kinderen? Thema’s die hebben gespeeld in het leven van jouw overgroot opa kunnen van generatie op generatie zijn doorgegeven en, als ze niet zijn verwerkt, bij jou in je systeem terechtkomen. 

Totdat iemand de zaken intern opruimt (door pijn te erkennen en te verwerken en door patronen los te laten).

Kijk maar eens naar jouw familie lijn, naar je ouders, je opa’s en oma’s. Waar worstel(d)en zij mee? Herken je de thema’s? Zijn er patronen die zich herhalen of bepaalde thema’s die in jouw familie blijven terugkomen?

Mijn oma heeft zich, als jonge vrouw, met veel geweld uit een huisvrouwen-keurslijf gewerkt. Ze mocht niet studeren en moest trouwen en voor de kinderen zorgen. Met die gedachte werd ze opgevoed en die manier van leven werd van haar verwacht. Maar het paste haar niet. Ze werd als enige (en eerste) in haar omgeving feminist en is later tóch gaan studeren. Mijn oma was een strijder en heeft intens genoten van al haar feministische avonturen, maar je zult wel begrijpen dat het haar ook veel pijn heeft gedaan, die strijd. Moeten vechten voor je rechten en je daarin niet gesteund voelen door alles en iedereen om je heen doet zeer. En die pijn heeft mijn moeder later ook gevoeld en voel ik nu ook.

Zo werkt dat dus. De pijn die ik voel bij het onderwerp feminisme voelt als een diepe pijn, die niet alleen gaat over mijn eigen ervaringen. En waarschijnlijk zal ik dat gevoel weer overgeven aan míjn kinderen (en dat is heel normaal), als ik er in mijn leven niets mee doe. 

Het lijkt misschien niet altijd zo, maar iedereen maakt dingen mee en gaat door shit heen. Er speelt in ieders leven van alles en in niemands leven niets.

Dus, als het lijkt alsof het een ander voor de wind gaat en jij als enige struggled in het leven, dan zou je jezelf er aan kunnen herinneren dat er zich altijd zó veel meer onder de oppervlakte afspeelt dan dat jij misschien kunt zien. 

We all go trough shit. 

Ik ook. 

Jij ook.

Geeft helemaal niks. Als we maar een beetje lief zijn voor elkaar!

Liefs,

Rosa

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.