Ik vind, dat je wel wat minder mag vinden.

Ik word heel moe van mensen (en mezelf) die van alles vinden. Ergens iets van vinden levert weinig op en kan zelfs heel beperkend werken. ‘Ik vind het zó arrogant als iemand zichzelf duidelijk talentvol vindt’. Mja dat mag jij vinden, zeker. Je hebt er alleen geen reet aan en dat jij daar zo’n oordeel over hebt, heeft waarschijnlijk als gevolg dat jij zelf niet zo snel met jouw talenten naar buiten zal (durven) treden. En dat kan zonde zijn, want zo beperk je jezelf.

Stel jij hebt een heel mooi talent en je wilt er je beroep van maken. Bijvoorbeeld schilderen. Hoe ga je dat doen als je jouw schilderijen voor jezelf houdt omdat je vindt dat je er niet mee te koop hoeft te lopen? Ga je zitten wachten totdat je ‘ontdekt’ wordt? Terwijl al die mensen die er wel mee te koop lopen (die jij misschien belachelijk opschepperig vindt) leuke dingen bereiken met hun kunst. Zonde, dat je door je eigen oordeel niet naar buiten durft te treden met jouw talent, toch?

Als bescheidenheid voortkomt uit oordelen (‘god dat kun je echt niet doen’ ‘voor mij hoeft het allemaal niet zo overdreven’, ‘ik blijf ten minste authentiek’, ‘ik hou niet van geschreeuw om aandacht’) dan hebben we het volgens mij niet over echte bescheidenheid en kan er zelfs een wens onder liggen die nu geen ruimte krijgt.

De wens om de moed te hebben om naar buiten te treden met je talent bijvoorbeeld.

In plaats van een ander iets te misgunnen, kun je er ook voor kiezen om jezelf iets te gunnen.

Ik merk aan mezelf dat dingen vinden me afleidt van mijn gevoel. Als ik bijvoorbeeld een ruzie met mijn moeder bespreek met iemand, dan hoor ik mezelf dingen zeggen zoals, ‘ik vind gewoon dat zij..’, of, ‘waarom doet zij….’. In plaats van dat ik het heb over wat ik nou voel. Ik vind van alles en schiet helemaal door in bla bla bla. En dat kost enorm veel energie!

Naar mijn gevoel gaan staat voor mij gelijk aan teruggaan naar de basis. De basis, daar waar het rustig is en angst en oordelen niet aan de orde zijn. 

Hoe ik daar kom is eigenlijk heel simpel. Ik laat alles wat ik vind los en ga terug naar:

Wat voel ik? 

Misschien ben ik verdrietig, of teleurgesteld. Wat het ook is, ik hoef het alleen maar te voelen, verder niks. Ik hoef er niets van te vinden of iets te begrijpen en ik hoef niets te fixen (helpt ook bij verwerken en loslaten dit). Heerlijk!!

Het bij primaire emoties houden maakt de dingen minder complex en zorgt ervoor dat je, nadat je gevoeld hebt wat er te voelen valt, weer door kunt met je leven.

Dus, minder vinden en meer voelen. Is dat de boodschap? Mja, geloof het wel.

Wat voel ik?

Wat voel ik?

Wat voel ik?

En dat dan elke dag. Heel mindful ook!

Liefs,

Rosa

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.