Je bent zelf een vrouw.

Hmm.. Ga ik hier echt over schrijven… Over gender? Een onderwerp dat bij heel wat mensen gevoelig ligt? Ja, toch maar wel, want schrijven helpt me vaak met rustig worden over dingen. 
Dus, gender! Ik vind het zowel een interessant als vermoeiend onderwerp. En dat laatste zal wel komen omdat ik er issues mee heb. 

Ik heb namelijk een probleem met gender. En het frustrerende vind ik, dat niemand die ik over het onderwerp spreek zich écht lijkt te herkennen in hoe erg ik het als probleem ervaar. Dus ik parkeer het onderwerp vaker dan me lief is en doe alsof het allemaal wel mee valt.

Maar, mag ik nu even écht eerlijk zijn?

WAT IS MIJN PROBLEEM?
Als ik met René (mijn vriend) in IKEA (is een voorbeeld ff) naar het toilet ga, worden we geacht om ons van elkaar te scheiden (of ik nou een rok aan heb of niet). Dat staat op de bordjes aangegeven, het zijn de regels. Mannen en vrouwen moeten apart.

En dat vindt iedereen heel normaal, maar ik vind dat dus vreselijk!! Het hele idee dat ik niet bij hem mag en hij niet bij mij, omdat hij man is en ik vrouw en wie bepaalt dat dan precies!? 

René heeft mij al vaak moeten kalmeren in de IKEA…

En dan ben ik nog niet eens een ouder met een kind met het tegenovergestelde geslacht. Ik tref weleens een man aan in het dames toilet die, totdat blijkt dat hij zijn dochtertje begeleidt, afkeurend wordt aangekeken door toiletterende vrouwen. Als ze zien dat het een vader met dochter betreft (en niet zomaar een man alleen) verschijnen er ongemakkelijke glimlachjes en gaat iedereen door met plassen en handen wassen. Ik weet nooit wat ik op zo’n moment moet doen, maar het liefst zou ik dan keihard ‘WELKOM!!!!’ willen schreeuwen, of iets in die richting… 

Hoe zou het voelen, als je als vader niet in alle vrijheid met je dochter naar een openbaar toilet kan?

Tot zover de openbare toiletten (ik zal je mijn frustratie over gescheiden pashokjes in winkels besparen, want dat lijkt op het openbare toilet verhaal). We gaan door met issue nummer twee: gender reveals! Ik heb geen baby’s, maar ik kan me voorstellen dat je het leuk vindt om informatie over je ongeboren baby te krijgen en dat je die info wilt delen met de mensen om je heen. 

Maar, is de info dat je baby een vagina of een penis heeft aanleiding voor een feest? Tuurlijk niet, zo’n gender reveal party gaat over het hokje ‘jongen’ of ‘meisje’ waarin een baby alvast kan worden geplaatst. Dat is leuk en handig, want mensen weten nu welke kleertjes ze kunnen kopen. Ik begrijp het allemaal.

Maar basically juich je omdat de baby van je nichtje een penis heeft…

Een penisbaby heeft bijvoorbeeld echt nog niet besloten dat blauw zijn lievelingskleur is en dat ‘ie van voetbal houdt. Dat doen wij.

Is een gender reveal party leuk en gezellig? Ja, vast. Dingen vieren is altijd leuk, toch? En rituelen zijn wat mij betreft heel belangrijk. Maar kan het ook anders (jeeej de baby komt bijna/jeej je baby is gezond)?

Oké, dan mijn laatste issue die ik in dit artikel ga bespreken (wilde nog veel meer bespreken maar doe maar niet want schrijf geen boek nu): GENDER GALANTHEID. 

Ik weet (want dat zeggen ze zelf) dat veel vrouwen -feministen of niet- het prettig vinden als een man galant is. ‘Toch fijn als hij de deur voor me openhoudt en de eerste date betaalt’.

Ik kijk zelf helemaal niet op die manier naar mannen. René is lief en heel zorgzaam en als ik moe ben na een dag werken draagt hij de boodschappentas en dat vind ik heel fijn!

Maar er is geen vanzelfsprekendheid dat hij galant is omdat hij een ‘man’ is. Hij is het als hij het is en ik idem dito. Als hij moe is draag ik de tassen, of de verhuisdozen, dat doe ik al jaren. En ik trakteer hem op een drankje, of hij mij, omdat het leuk is! Zo simpel is het en ik zou het nooit anders willen.

Weet je wat ik me laatst bedacht? Als je als ‘vrouw’ nooit geacht wordt om zware dingen te tillen en je het uit jezelf niet doet, dan zal je nooit leren om je fysieke grenzen te verleggen en sterker worden.

Mja, dit allemaal gezegd hebbende vraag ik me dus al een tijdje iets af. Als ik mensen als zo gelijkwaardig beschouw (let op: ik zeg niet ‘gelijk’), wat blijft er dan over aan mannelijkheid en vrouwelijkheid? Bestaat dat überhaupt voor mij?

Ik voel me zelf nooit vrouwelijk, of ‘op-en-top vrouw’ en ik wil dat ook helemaal niet. Ik draag geen lingerie om me ‘vrouw’ te voelen (heb gewoon onderbroeken), voel me nooit sexy of niet-sexy (en maak me daar ook nooit druk om) en kan niks met termen als ‘girlboss’. En René met make-up en een rok zou ik prima vinden. Ik hoef geen ‘echte man’, ik weet niet eens wat dat is. Doe mij maar een echte René. 

Het gaat denk ik over gezien willen worden. Ik wil graag gezien worden voor wie ik ben, gewoon, als Rosa. En ik wil jou zien voor wie jij bent.

En dat zou ik iedereen gunnen, dat je je gewoon voelt als ‘jezelf’ en je niet allerlei hokjes nodig hebt om je veilig te voelen. Maar ik snap dat het voor iedereen anders is en soms is je veilig voelen belangrijker dan wat dan ook.  

Hoe ervaar jij het?

Liefs,

Rosa

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.