Breken met familie.

Vaak praten René en ik over familie. Een complex onderwerp, waar we allebei erg druk mee zijn. Familie kies je niet, ze zijn er gewoon! En dat maakt het soms zo ingewikkeld. Je moet* iets met die mensen. Of in ieder geval met de verbinding die je met ze hebt. 

En wat als je het contact met een familielid verbreekt? Dat doe je niet zomaar. Dan moeten de zaken zo hoog zijn opgelopen dat er geen andere optie voor je was. Misschien gaat het wel om een opstapeling van incidenten en was de maat vol.

Ik heb dat wel een paar keer gehad. Dat de maat vol was. Ook met niet-familieleden. En lang heb ik gedacht dat het verhaal daar dan eindigde, met het verbreken van het contact. ‘Zo, klaar er mee. Die persoon is niet van toegevoegde waarde!’.  Best een heftige keuze, maar het voelde altijd alsof ik in die situaties geen keus had. Alsof het niet anders was. Alsof die persoon het mij gewoon onmogelijk maakte om nog langer mee om te kunnen gaan.

Hm, dat voelt machteloos. Geen keuze hebben. Hoe zit dat?

Nou, de laatste tijd kom ik er achter dat het verbreken van contact met iemand meer gaat om (tijdelijk) overleven dan om een gebrek aan keuze. Ik leg het uit zo goed ik kan: Soms kom je ergens gewoon niet uit met iemand. Of voel je je te erg gekwetst door een ander. Dan lijkt het de enige optie om die persoon uit je leven te bannen, want dan word je niet meer direct geconfronteerd met de pijn die jullie verbinding veroorzaakt. 

Blijven omgaan met elkaar lijkt niet leefbaar. Je houdt het niet meer vol om je altijd maar te moeten aanpassen, op je tenen te moeten lopen en om je onbegrepen en gekwetst te voelen. Eruit stappen is dan een manier om met de teleurstelling en het verdriet om te gaan. 

We gebruiken heel vaak overlevingsstrategieën. Bijvoorbeeld als we bang zijn, of als iets te veel pijn doet, of als we in verbinding met een ander tegen een blokkade oplopen. Nou klinkt het woord overleven heel heftig (alsof je doodgaat als je met die persoon blijft omgaan), maar laten we zeggen dat het hier gaat om een mildere vorm van het daadwerkelijke overleven (in de jungle of iets). De relatie met die persoon sloopt je, je moet er uit!

Ik zie het bannen van mensen inmiddels dus als een manier om te overleven. En zo erg is dat niet (al klinkt het wel heerlijk dramatisch). Het kan nog nuttig zijn ook. Want door afstand te nemen kan er ruimte ontstaan om even flink af te koelen en aan je eigen aandeel in jullie verbinding te werken. 

Goed, waar wil ik nou heen met dit hele verhaal? Nou, dat, als je er dus op deze manier naar kijkt, dat hele contact verbreken met mensen allemaal wat minder absoluut is. En dat vind ik heel prettig. Vroeger dacht ik namelijk dat dingen onherstelbaar kapot konden gaan. Maar natuurlijk werkt dat niet zo. Je kunt iemand altijd weer een berichtje sturen om te kijken hoe dat voelt. Wie weet ben je inmiddels veel milder dan dat je vroeger was.

Liefs Rosa

* Je moet natuurlijk niets.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.