Ik zie je (niet)

Als ik heel goed kijk, dan zie ik je. Dan zie ik je voor wie je bent. 

Makkelijk is het niet. 

Want het komt regelmatig voor dat ik me gekwetst voel door dingen die jij doet of zegt. En als je me pijn hebt gedaan dan kan ik je minder goed zien voor wie je bent. Er zit dan als het ware een smoezelig laagje over je heen dat nu tussen ons in is komen te staan. Een laagje van pijn. Mijn pijn, welteverstaan. 

De laag maakt jou lelijk, slecht, onbetrouwbaar. Niet echt natuurlijk, maar dat is nu nog het enige wat ik van jou kan zien. Je kern zie ik niet meer.

Het gekke is, dat de kans groot is dat een totaal willekeurig ander persoon uit jouw leven dat laagje helemaal niet waarneemt. Soms wel, soms zien andere mensen een zelfde soort laagje bij je als ik en krijg ik van hen gelijk in mijn argumenten tegen jou. ‘Ja, vind jij het ook zo bizar wat ze toen zei? Belachelijk toch? Ik dacht dat ik de enige was!’ Fijn, voor ff, maar daar word ik uiteindelijk niet écht gelukkig van.

We hebben weer afgesproken voor een kop koffie en ik neem me uit alle macht voor om deze keer door de laag heen te kijken, omdat ik me weer wil verbinden met jouw kern. Maar het lukt me niet. Ik ben nog te gekwetst en te boos en ik voel enkel verwijten en teleurstelling richting jou.

Je voldoet weer niet aan mijn verwachtingen.

Ik vraag me nu dingen af als: wil je dan niet het beste voor mij? Ben je dan niet trots op me? Zie je dan niet hoe goed ik het doe? Wil je soms geen moeite doen voor mij?

Ik voel me door jou niet gezien. En zo werkt de laag ineens twee kanten op…

Nou, hier ben ik de laatste tijd ff blijven steken. Een kijkje in mijn proces dus. Het zal vast herkenbaar zijn.

Of dit voor jou nou gaat over één van je ouders, over je partner of over iemand anders door wie jij je gekwetst voelt, de struggle is real! Want iemand zien voor wie diegene is, is nou eenmaal niet makkelijk.

Het is zelfs één van de moeilijkste dingen. We willen vaak wat bij de ander bereiken, terwijl dat nou precies de plek is waar meestal niets te halen valt. Je kunt een ander niet veranderen, of dwingen om aan jouw verwachtingen te voldoen.

Sterker nog, dat zou je niet eens moeten willen proberen want dat is ontzettend vermoeiend, voor de ander en voor jezelf.

Mag de ander zijn wie hij/zij is?

Jouw moeder* doet op haar manier, met haar pijn, angsten en conditioneringen, haar best. Als ze beter had gekund dan had ze dat wel gedaan. Ze kon het niet. En al zie je dat nu even niet (door de laag van jouw eigen pijn) en heb je duizend dingen op haar aan te merken, het is nu wat het is.

Het enige wat je kunt doen is kijken naar wat jou zo raakt. Onderzoek het in jezelf om jezelf en de ander te bevrijden.

Waar zit de pijn? Durf je die echt toe te laten?

Ben je teleurgesteld? Gekwetst? Voel je je in de steek gelaten? Vernederd? Had je van de ander liever iets anders gezien? Ben je er verdrietig over of boos?

Laat je die gevoelens toe?

Huil je er om?

Als je durft te voelen (wat niet zomaar iets is dus dat moet je oefenen oefenen oefenen, lees al mijn andere artikelen voor meer daarover), ontstaat er weer ruimte. Ruimte om te vergeven (als dat dan nog nodig is), ruimte voor de ontdekking dat jij ook een aandeel hebt, ruimte voor groei en ruimte voor verwerking van (oude) pijn.

Ruimte voor jou en, jawel, de ander.

Ik hoop dat ik je bij ons volgende kopje koffie wel weer kan zien, want ik hou van je kern.

Makkelijk is het niet.

Liefs,

Rosa

* Is ff voorbeeld

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.