Vechten tegen jezelf

Als jij vaak heel hard bent voor jezelf, of als je iets van perfectionisme in je hebt, dan zul je je herkennen in deze blog.

Misschien straf jij jezelf wel, op het moment dat jouw innerlijke criticus vindt dat je het niet goed genoeg doet. Jezelf uithongeren, of je juist helemaal volproppen, niet toestaan dat je mag genieten en jezelf omlaag halen zijn allemaal manieren om jezelf te straffen.

Maar, zou je ook zo met een vriendin omgaan? Nee toch? Zou jij een perfectionistische vriendin aanmoedigen om tot midden in de nacht door te werken terwijl ze eigenlijk bekaf is? Nee, natuurlijk niet! Je zou haar een serie met een lekkere kop thee adviseren en zeggen dat ze niet zo hard voor zichzelf hoeft te zijn en dat ze ook haar rust verdient.

Je zou nooit zo hard zijn voor je vriendin.

Maar waarom ben je dat dan wel voor jezelf!?

Ik merk de laatste tijd dat ik enorm tegen mezelf aan het vechten ben. En dat put uit, want in strijd zijn met jezelf is over het algemeen doodvermoeiend. 

Het heeft vooral te maken met mijn verwachtingen. De verwachtingen die ik heb van mezelf zijn vaak kneiterhoog en totaal niet realistisch of redelijk.

Ik ben bijvoorbeeld boos op mijn ouders over dingen van vroeger. Ik vind dat zij dingen anders hadden moeten doen en ik heb er verdriet van dat ze dat niet hebben gedaan. Maar in plaats van dat het bij het voelen van die woede en teleurstelling blijft, ben ik tegelijkertijd ongelofelijk boos op mezelf omdat ik boos op ze ben. Want ik zou godverdomme beter moeten weten! Ik zou moeten begrijpen (doe ik dus ook krampachtig) dat ze alles hebben gedaan wat ze op dat moment in hun mars hadden en ik moet ze gewoon kunnen zien voor wie ze zijn.

Kort samengevat verwacht ik dus een bepaalde redelijkheid van mezelf. Tegen het krampachtige aan. Terwijl ik eigenlijk gewoon, los van dat ik het allemaal wel kan begrijpen, boos en verdrietig ben. Die emoties mogen er helemaal niet zijn. Ik mag het niet voelen want dan ben ik onredelijk en (erger nog) onvolwassen.

Een ander voorbeeld is dat ik laatst iets ging pakken in mijn slaapkamer en toen ineens voelde dat ik eigenlijk al de hele avond barstende koppijn had. Mijn beste vriendin logeerde bij me en ik had blijkbaar niet door gehad dat ik me zo slecht voelde. Toen ik weer uit de slaapkamer kwam en het haar vertelde zijn we samen op mijn bed gaan liggen en vroeg ze me waar die koppijn vandaan kon komen. Ik wist het eigenlijk wel. Het kwam door mijn woede uit het voorbeeld dat ik hierboven beschreef en ik probeerde haar uit te leggen hoe ik de laatste tijd tegen mezelf aan het vechten ben en dat ik er in mijn eentje maar niet uit kom.

‘Roos, als je er niet uitkomt, waarom zoek je dan geen hulp?’ vroeg ze me. 

‘Ja maar schat!’ antwoorde ik jankend en wanhopig. ‘Ik moet dan toch eerst bereid zijn om die woede los te laten? Anders heeft therapie of iets geen zin!’

Ik herinner me niet meer of ze toen moest lachen, maar dat zou absoluut terecht zijn geweest. Blijkbaar vind ik dus dat ik pas hulp mag vragen als ik zelf al op een bepaald level ben gekomen.

Bespottelijk.

En heel hard. Bijna alsof ik vind dat ik altijd de perfecte, bewuste volwassene moet zijn…

Binnenkort komt er op dit blogje een vervolg, want als je mijn verhaal herkent dan ben je misschien wel (net als ik zelf) gebaat bij wat mildheid-tips.

Heb jij voorbeelden zoals die van mij waaruit blijkt dat jij hard bent voor jezelf?

Liefs,

Rosa

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.