Je lot als kind.

Ik hou van je, maar ik word fucking gek van je.

Laatst heb ik op Instagram Stories een casus voorgelegd over een moeder-kind relatie en daar kwamen flink wat reacties op van mensen die zich op wat voor manier dan ook in de casus herkende. In deze blog gaan we daar op door.

DE CASUS:

In deze casus gaat het over je moeder, maar het kan ook gaan over je vader, tante, bonusmoeder, of iemand anders met wie jij een hele diepe ouderband ervaart.

Stel, je hebt een hele diepe band met je moeder. Je houdt onmin veel van haar en gaat graag met haar om. Jij leidt inmiddels je eigen volwassen leven, maar toen je jonger was heeft zij veel voor jou gedaan. Dat was toen nodig en er was ook geen andere optie. Je bent door heel wat lastige fases gegaan en zij was er onvoorwaardelijk voor jou.

Je hebt vaak een beroep op haar kunnen doen en daar ben je haar heel dankbaar voor.

En nu komt het nog wel eens voor dat je haar belt voor hulp of advies. Zonder de noodzaak van vroeger dan. Gewoon, zoals iedereen z’n moeder wel eens nodig heeft.

Maar je merkt steeds vaker op dat als je haar nu om hulp vraagt, ze de neiging heeft om meer over te nemen dan dat je van haar vraagt. Net als vroeger schiet ze in een reddersrol en de dynamiek die tussen jullie is ontstaan lijkt dingen waar je nu mee worstelt (angsten, onzekerheden) in stand te houden.

Het lijkt wel alsof ze nog een oud beeld in haar hoofd heeft van wie jij bent en daar handelt ze naar door je te behandelen als het kind van toen. Je wilt dat ze gewoon trots op jou is en jouw keuzes respecteert, maar in plaats daarvan is ze vaak overbezorgd en heeft ze kritiek op hoe jij de dingen doet. Ze houdt je klein.

Dit patroon waar je met je moeder in zit, houdt je tegen om volledig jezelf te zijn en het leven echt te leiden zoals jij dat wilt. Uit loyaliteit naar haar toe geef je niet altijd makkelijk je grenzen aan en durf je niet helemaal voor jezelf en jouw normen en waarden te gaan staan.

Je neemt het haar kwalijk en wou dat zij eens zou inzien wat dit allemaal met jou doet. Maar door je moeder te willen veranderen blijf je in frustratie en plaats je jezelf onbewust boven haar.

Hoe ga je hier mee om?

René leert mij dat je van je ouders hebt te ontvangen wat er te ontvangen valt. Je krijgt wat je krijgt. Niets meer, niets minder. Al het goeds, én alle ellende. Je hebt niets van je ouders te eisen of te verwachten. Wat je krijgt (en niet krijgt) is je lot als kind.

Wow, heftig..

In deze wereld, zo zwart-wit als ze is ingericht (we denken als mensen vaak in goed of fout), lijkt dit een bijna ondenkbaar gegeven want, het misbruiken je eigen kind bijvoorbeeld, dat is toch gewoon fout

En mishandeling? Hebben kinderen dat ook maar gewoon te ontvangen?

En afwezige vaders, dat zijn toch mislukte ouders? Die hebben het toch gewoon fout gedaan?

Ik ervaar in het contact met mijn ouders, hoeveel ik ook van ze hou, soms zulke diepe gevoelens van boosheid, teleurstelling en verdriet over vroeger en nu, dat ik me afvraag hoe ik ooit naar ze zou kunnen kijken zonder dingen van ze te verwachten.

Gewoon mijn lot aanvaarden, terwijl ik me zo tekortgedaan voel. 

Ik vind het nogal wat.

Maar ik verlang ernaar. Want wachten tot een ander verandert maakt me machteloos en zet me klem. Ik ben liever vrij.

TIPS VAN JULLIE (via DM) EN MIJ:

1. Ga het gesprek aan. Leg haar uit hoe belangrijk jullie band voor je is. Vertel haar dat je de band met haar graag wilt behouden (of nog sterker zou willen maken) en wat daar voor jou voor nodig is. Geef je behoeftes aan.

2. Vaak gaat het om een wisselwerking. Het is waarschijnlijk ook voor jou gewoonte om je moeder om hulp te vragen. Kijk of je vaker een beroep kunt doen op je vrienden in plaats van haar.
Oefen bewust met aankloppen voor hulp en adviezen bij anderen. Dat zal de dynamiek tussen jou en je moeder ten goede komen en jou als mens sterker en zelfverzekerder maken.

3. Ga niet boven haar staan. Een moeilijke. Maar volgens ‘de Fontein’ van Els van Steijn is het cruciaal dat je in je eigen bakje komt, onder je ouders (ja, dus ook onder je moeder). Want pas dan stroomt de fontein zoals zij hoort te stromen en kun je echt goed ontvangen van je ouders wat zij je te geven hebben.
Hoe irritant je haar soms ook vindt, ze blijft je moeder en jij blijft haar kind.

4. Geef sneller je grenzen aan en spreek je gevoel uit. Uit angst voor confrontatie en loyaliteit houden we ons vaak in. Maar dan stapelen frustraties zich op en barst uiteindelijk de bom met alle gevolgen van dien.
Soms kan het zelfs zo hoog oplopen dat afstand nemen de enige uitweg lijkt. Dat kun je voorkomen door eerder je grenzen aan te geven en vaker je gevoel uit te spreken.

5. Praat erover met anderen of zoek een coach. Je hoeft dit niet alleen te doen. Vaak leven we in de illusie dat anderen niet op onze issues zitten te wachten. Dat is meestal niet waar. Probeer het maar eens uit, het zal je verbazen hoeveel anderen mensen jou kunnen brengen.

Je hebt niets van je ouders te eisen of te verwachten. Wat je krijgt (en niet krijgt) is je lot als kind.

Kortom. Je moeder willen veranderen en dingen van haar eisen: nee. Communiceren wat je voelt en je grenzen aangeven: ja.

Ga er maar aan staan..

Liefs,

Rosa

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.